Wat draagt de muziekschool bij?

15 maart 6.00 uur. Oef, de wekker gaat en ik maak me klaar om een ochtend voor te zitten voor de docenten van de muziekscholen Goor, Rijssen en Borne.

Ter voorbereiding hadden we gezamenlijk 8 stellingen geformuleerd waarover de docenten in groepjes konden discussiëren:

  1. Wij communiceren als muziekschool wat we doen en hoe we het doen, maar niet waarom we doen wat we doen. Voor mij als docent betekent dat: ik ben wat ik doe en ik doe dat op een hoog niveau.
  2. Wanneer je als muziekschool niet connected bent met mobiel of games ziet de toekomst er inktzwart uit.
  3. Muziek was vroeger altijd ter lering en de vermaeck. We moeten in deze vluchtige tijden de verbinding vinden in het vermaeck en als leerlingen vervolgens binnen zijn, leren we ze wat.
  4. Wij communiceren net als een kerk, vanuit de geldende normen, maar niet vanuit de waarden. We zijn eerder zendelingen dan kwartiermakers.
  5. Het is belangrijk dat mijn leerlingen en mede-docenten mij als authentieke persoon kennen en niet alleen de inhoud van de lessen die ik geef.
  6. Als we als muziekschool gaan communiceren op events (festivals, talentenjachten, publiciteit in de media, eigendom creëren door alumni) bereiken we meer potentiële leerlingen.
  7. We moeten online veel zichtbaarder en vindbaar zijn op plekken waar onze doelgroepen zich bevinden (social media).
  8. Het is mijn taak als docent om muziek uit kinderen te krijgen in plaats van dat ik de muziek erin stop.

Na wat koffie bezocht ik wat groepjes luisterend naar de discussies en ik voelde direct de gedrevenheid en passie bij de mensen. Die energie is toch heel anders dan toen ik om me heen keek in de trein tijdens de heenreis. Na de koffie begon het plenaire gedeelte. Ik vertelde de aanwezigen over wie ik ben en waar mijn roots lagen. Ook over wat me drijft, mijn leven en waarom ik hier aanwezig was.

Bijvoorbeeld dat ik iedere keer weer verbaasd ben dat bij de concerten die ik speel met mijn orkest er vreemd genoeg nooit contact is tussen musici en publiek, laat staan tussen musici en sponsors. Dit terwijl vroeger de minstrelen op de pleinen tussen de mensen in stonden en hun wereld groter maakten. De geestverruimers van die tijd. En nu? Wij zijn achter in de maatschappelijke bus terecht gekomen en als we niet uitkijken worden we er ook nog uitgegooid.

Hoe komen we weer voorin de bus? Ik ben ervan overtuigd dat dat alleen kan als we gaan communiceren – net als de minstreel – vanuit ons mens-zijn, en mens zijn hebben we geleerd door het musicus zijn. Veerkracht, passie, samenwerking en concentratie zijn een aantal van die menselijke skills. Daarna kunnen we bijdragen vanuit onze excellentie. Dan kunnen we dat laten zien aan politiek, corporates maar ook gewoon de mensen in je straat, dorp, stad of land.

Die centrale vraag lag voor de hand achter de stellingen: wat is jouw intrinsieke waarde richting je leerling, je collega en staf? En door deze te delen, ben je dan in staat om een gezamenlijke intrinsieke waarde te formuleren? En deze dan te communiceren als een identiteit, lifestyle naar buiten, menselijk?

Wauw, wat een mooie kwetsbare reacties kwamen op die vragen, Twente! Dank jullie wel en ik hoop dat jullie op dit thema doorpakken. Door aan te geven wat je kunt bijdragen, nodig hebt en wanneer! Als jullie mijn hulp daarbij nog nodig hebben: ik hoor het graag!