Via het kwetsbare naar de toekomst

Om ons heen zien we  dat vluchtelingen het zwaar hebben. Hele volksstammen in Europa voelen dit als een bedreiging op hun eigen bestaansrecht. Het kwetsbaar zijn in je organisatie of bedrijf wordt afgedaan als soft. Wat zegt ons deze tijd? De tijd die nog laatste uitwerpselen vertoont van brulapen die oproepen tot overlast-meldpunten en politieke leiders en CEO’s die ons het paradijs wijzen in de richting van een nieuwe industriële revolutie.

Dan is daar ineens deze week de brief aan Geert Wilders van een vrouw die opgroeide in Afrika. Kwetsbaar schreef ze en zo krachtig. Massaal gedeeld op sociale media en andere media. Dat lijkt toch de weg. Dat een ieder, brulaap of volgzaam schaap zijn schat kan vinden. Via de kwetsbaarheid. De emotie die  van boosheid naar diepe verdrietigheid gaat. Via je verdriet en pijn kwetsbaar naar de toekomst… zo krachtig!

En ik? “Wie schrijft, die blijft”, hoor ik u zeggen. Na het starten van IkRaak.nl en de Ode aan de Ouderen samen met Nicoline Huizinga weet ik het zeker. Zoveel mooie kwetsbare verhalen worden ons toegezonden. Blijkbaar voelt het veilig genoeg. Die bijdrage willen wij leveren.

En jij…Geert? Mark? John? Sepp? Vladimir? Henk uit Den Haag? Annet uit Blaricum? Weet je nog? Toen? Die arm om je heen? Toen je was gevallen met je fiets?

Deze week speelde ik met een harmonieorkest. Tijdens de repetitie voelde ik me niet welkom. Dat lag vast ook aan mij omdat ik niet lekker was, maar het gevoel bleef. Ook toen ik me weer beter voelde. Afgelopen zaterdag was daar het concert. Ik zag er tegenop en had geen zin. De kerk stroomde vol en ik dacht:”weg met die aannames”. Wat er toen gebeurde: wauw, wat een mooie avond! Gewoon op nul beginnen met elkaar!

Het mooiste cadeau kwam bijna aan het einde toen Out of Nowhere op het programma stond van Martijn van der Bent. Al improviserend liep ik door de kerk, persoonlijk spelend voor mensen door daar een paar momenten echt te zijn. Tot ik op het einde bij een zwaar lichamelijk en geestelijk gehandicapte man aankwam. Daar speelde ik de laatste tonen. Bij mijn laatste tonen kwam er als een oerschreeuw ‘mooiiii!’ uit zijn mond. Toen liep ik leeg. De ogenschijnlijk hulpeloze die de maatschappij volgens velen alleen maar geld kost, is de mens in alle volledigheid. Daar heb ik veel te leren. En anderen misschien ook wel. Daar waar we onze aannames laten varen en deze parels echt zien. Gehandicapt, vluchteling of Afrikaanse moeder.