Verbondenheid door aanraking

Dat ik mensen raak, vind ik vanzelfsprekend. Maar hoe raak ik mensen? Wat doe ik als ik raak? Het is nog niet zo makkelijk om dat onder woorden te brengen.

Om te beginnen ben ik aanwezig. Aanwezig met mijn volledige aandacht. Niet alleen geen appjes, telefoontjes of andere storende elementen, maar ook geen afleidende gedachten. Ik ben aanwezig in dit moment. Ik ben me bewust van mijzelf en van diegene(n) die ik ontmoet. Open voor de ander en open voor mijzelf. En vandaaruit open voor ingevingen. En die ingevingen, die vaak als een soort fluistering voorbij komen, als ik die durf te volgen, dan raak ik.

Hoewel ik het liever zie als aanraken dan als raken. Aanraking werkt altijd wederzijds. Als ik aanraak, word ik automatisch zelf ook aangeraakt. Door zo’n aanraking ontstaat er een directe verbinding waarbij mijn hart zich opent. Op die momenten hoef ik mijn best niet te doen. Op die momenten hoef ik alleen maar te Zijn en het als het ware door mij heen te laten stromen. Niet bezig met de vraag of ik raak of niet. Dat doet er helemaal niet meer toe.

Ik kan raken door te schrijven, door te luisteren, door vragen te stellen, door letterlijk aan te raken, door mijn inzichten te delen…. Het maakt niet zoveel uit wat ik doe. Belangrijker is vanuit welke intentie en welke staat van zijn ik het doe. Als ik het doe vanuit innerlijke rust, vanuit een openheid en vanuit liefde en verbondenheid, dan is het altijd goed.

Wat het met de ander doet? De ander voelt zich gezien en gehoord. De ander verzacht, opent en ontspant en voelt zich uitgenodigd om te mogen zijn wie hij of zij in wezen is. Wat het met mij doet? Raken en aanraken herinnert mij er weer aan dat ik geen afgescheiden individu ben, maar dat ik verbonden ben met de ander en met alles om mij heen. En dat voelt als thuiskomen.

Het nadeel van woorden is dat ze abstract blijven en je makkelijker aan het denken zetten dan dat ze echt je hart raken. Laat me daarom eindigen met een voorbeeld. Een voorbeeld waarin ik die fluistering bijna niet gevolgd had. Een voorbeeld waarin ik uiteindelijk toch kon aanraken en zelf geraakt werd. Een voorbeeld waarmee ik vervolgens ook jou hoop te raken.

Het is de tweede dag dat ik meeloop in het hospice, waar ik inmiddels als adem- en ontspanningstherapeut werk voor patiënten die stervend zijn. Toen ik een paar weken geleden voor het eerst kwam, had ik een mooi gesprek met haar. Ze was open, sterk en vol vertrouwen. Ze was nog geen 60 en spannend vond ze het wel, maar tegelijkertijd voelde ze zich klaar om, zoals ze het zelf noemde, ‘naar huis te gaan’.

Nu blijkt ze er nog steeds te zijn. Ik schrik als ik haar zie. Haar lichaam is ongelooflijk dun. Haar ogen staan vol paniek. Ze ziet er verward en uitgeput uit en is amper meer in staat te praten. Zou ik iets voor deze vrouw kunnen doen? Een stemmetje in mij zegt me het dat een goed idee zou zijn, maar ik verdring het idee echter meteen weer. Deze vrouw heeft haar bezoek helemaal afgezegd en al afscheid genomen van haar dierbaren, omdat ze alleen wil zijn. Ze wil zo weinig mogelijk onrust, want alles is te veel. Wie ben ik om te denken dat ik iets voor haar kan doen?

Het laatste uur is iedereen te druk om mij verder in te werken, dus opper ik toch voorzichtig of ik misschien iets voor die mevrouw kan doen. Ze blijkt graag een handmassage te willen. Misschien is dat iets?

En zo zit ik aan haar bed, met haar broze hand in mijn handen. Zachtjes en vol aandacht masseer ik haar hand. Al na een minuut komt er een grote glimlach op haar gezicht en ze ontspant zichtbaar. Haar lichaam heeft zoveel pijn en kwijnt elke dag door haar ziekte steeds verder weg. Maar de aanraking van datzelfde lichaam geeft haar weer toegang tot de rust die ze niet meer kon vinden. De paniek die eerst in de hele kamer voelbaar was verdwijnt en de sfeer wordt sereen. Een uur lang zit ik naast haar, masseer haar handen, luister naar haar en ben stil met haar. Aan het einde doet ze haar ogen open en kijkt ze me glimlachend aan. Zoveel helderder dan een uur ervoor. “God schenkt altijd hulp als je het het hardst nodig hebt” zegt ze. “Dank dat je gekomen bent”.

Karin Steffens

www.studio-inbalans.nl
http://studio-inbalans.blogspot.nl