Van vooruit naar opzij

Sterker uit de crisis zullen we komen, vooruit! Dat waren de woorden van de politiek aan het begin van de bankencrisis. Hiermee zette onze regering aan het begin van hun termijn de koers. Vooruit. Dit ‘vooruit’ ken ik uit mijn leven tot nu toe. Ik ging naar het conservatorium in Rotterdam op 16-jarige leeftijd. De beste wilde ik worden. Op het smalle pad van de koperwereld waar je als je iets wilde worden eerst een paar concoursen moest winnen. Authenticiteit telde niet zo. Je moest de beste, de snelste en de sterkste zijn. Repertoire voor die concoursen moest op een bepaalde manier worden geperformed.

Waarom? Omdat ‘t zo hoorde. Omdat dat altijd zo ging. Toen ik naast vooruit ook eens zijwaarts ging kijken zag ik het opeens. Er was niks rechts en links. Wel voor me en achter me. Excellente muziek ter lering en vermaak. Lering aan wie? Vermaak voor wie? Het publiek in de zaal mag ik hopen? Je luisteraars op de radio, je studenten in de klas, je volgers op sociale media en je burgers die op je stemmen.

Ik voel dat het naast ons ligt. Niet voor ons en niet achter ons. Stop even en kijk opzij. We hebben al zoveel moois, zoveel kwaliteit en talent. Zoveel ondernemerschap en leiderschap. Daar hoeven we niet sterker of beter voor te worden. Dat ligt naast ons. Op hetzelfde niveau. Sterker uit de crisis. Welke crisis? Misschien ben ik er verschoond van gebleven of wilde ik het niet zien… Het is een fantastische tijd als je naast je kijkt en voelt en in het moment bent. Genoeg om je vermaken en van te leren.