Onzichtbaarheid

De klassieke muziek heeft het zwaar. Dat hoor ik als trompettist van het Rotterdams Philharmonisch Orkest en het Nederlands Blazers Ensemble om me heen, met name vanuit de managements. Wat bijzonder is dat er in dat kader alleen gesproken wordt over geld. Minder subsidies en minder publiek en dus minder geld.

Maar… ik zie juist ook supergave dingen gebeuren. Onze USA-tour met het Rotterdams Philharmonisch was een eclatant succes! Het NBE op het afscheid van Beatrix: 2,5 miljoen tv-kijkers! Allemaal succesvolle dingen. Artistiek aan de binnenkant zit het klaarblijkelijk niet echt slecht..

Raar eigenlijk. Of we zijn teveel met geld bezig of te weinig met het uitdragen van deze successen. Kijk naar het publiek, de politiek: ze willen beleving zien voor hun geld. En geld voor een klassieke muziekinstelling sorteert niet direct beleving.

We vinden ons product geen product dat hoeft te evolueren. Klassieke muziek is nu eenmaal klassieke muziek die al een aantal honderden jaren meegaat, dus blijf daarvan af. De vorm is ook duidelijk. Op conservatoria wordt vaak zo nog lesgegeven dat docenten zeggen: “zo hoor je dat te spelen”, omdat we dat al honderden jaren zo doen.

En dan concerten: voor de pauze een ouverture, dan een soloconcert, dan een pauze met een glaasje wijn of kopje thee en dan op naar de symfonie. Symfonie: letterlijk een samenspel. Ja, van een orkest met zijn duurbetaalde dirigent en in een concertgebouw dat ook qua huur duurbetaald moet worden. Maar waar is het samenspel met het publiek, de politiek? Het is er niet. Het is net als vroeger: eten wat de pot schaft. Bidden voor het eten, rechtzitten en je mond houden.

Kweenie hoor, maar vroeger waren we er toch ter lering ende vermaeck? Onzichtbaar zijn we met onze schoonheid, natuurlijke vibraties die volgens een recentelijk onderzoek cellen kunnen beïnvloeden. Energie, liefde, concentratie, samenspel en authenticiteit, die keer op keer verklankt wordt. Deze beleving moet het podium op, mits die het licht kan verdragen. Van harte, van mens tot mens, van ziel tot ziel, van cel tot cel waardoor we als klassieke muziek weer herkend worden supermenselijk te zijn.

En het geld? Mijn opa zaliger zei vroeger altijd: “Als je goed werk levert, volgt de beloning vanzelf”.