Onvoorwaardelijke muziek

Zo’n mooie term die ik vond deze morgen in een mooi energiek gesprek met mijn HR-collega Jacqueline Korver: onvoorwaardelijke muziek. Onvoorwaardelijke liefde kennen we natuurlijk. De liefde die van jou af of naar jou toekomt. Van je lief, kind, vrienden of collega’s.

Onvoorwaardelijke muziek. Wat is dat dan? Muziek die met de juiste, eerlijke intentie gespeeld, altijd zonder kloppen binnen komt en je raakt. Je diep raakt waardoor je je eigen kracht ervaart en misschien wel onvoorwaardelijk kunt gaan bijdragen in plaats van leveren. In je werk, je privé of gewoon naar de mensen om je heen.

Maar die muzikant dan? Ja, dat was een mooi inzicht! Ben jij een onvoorwaardelijke muzikant? Een muzikant die niet een podium, een partituur, een hoogwaardige compositie of vanuit een geconserveerde muziekopleiding meegekregen dogma’s acteert? Een muzikant die onvoorwaardelijk muziek maakt? Overal? Aan tafel, zonder bladmuziek, improviserend en in het moment durft te voelen en de juiste toon raakt door te vertrouwen op zijn beginner’s mind? Dat zou mooi zijn! Stel je eens voor dat we mensen in het grote symfonieorkest dit besef en de kracht zouden kunnen meegeven… Hoe dat zou bijdragen, aan de onvoorwaardelijke liefde van het publiek,  de luisteraars?

Onvoorwaardelijke musici met onvoorwaardelijke muziek, vol onvoorwaardelijke liefde naar het onvoorwaardelijke publiek.

Paradijselijk!

Andre Heuvelman