Let it be

En dan valt in krap 10 dagen ineens alles op een andere plek. De beslissing om per 1 januari te stoppen als actief lid van het Nederlands Blazers Ensemble was voor de beslissing lastiger dan erna. Stoppen voelde lelijk voor me, omdat ik dacht de boel in de steek te laten. Nu, 10 dagen verder, zie ik door de ruimte (in mezelf) dat dat schuldgevoel meer in mijn wezen zat. Op de momenten dat ik ergens was, bij de blazers, thuis, bij het Rotterdams Philharmonisch Orkest, altijd speelde mijn schuldgevoel op. Het schuldgevoel dat ik er niet altijd kon zijn. Ik kwam erachter dat ik er juist naar handelde. Een self-fulfilling prophecy.

“A little less gives you a lot extra”, heb ik al vaker genoemd in eerdere blogs en in andere context. Dit heeft me op een ander spoor gezet. Stoppen bij het NBE was een wilsbeslissing. Wat wil ik nu zelf? In plaats van beslissen vanuit de omstandigheden. ik wil ruimte, vrije tijd, een minder volle agenda, ik wil echt contact.

Toen kwam de afgelopen week. Ik was gevraagd het muzikale programma te verzorgen voor de inspiratiebijeenkomst voor de omgekomen poolreizigers Marc Cornelissen en Philip de Roo. Afgelopen maandag 2 november vond dit plaats in het World Forum Theater in Den Haag. Wat een energie kwam daar vrij! Levensenergie in de zaal, bij de familieleden, musici, techniek en sprekers. Even met elkaar in een andere dimensie die bijna niet te duiden is. De social media ontploften na deze bijeenkomst. Met foto’s, blogs en nog veel meer. Al die energie kwam naar buiten en vroeg erom gedeeld te worden.

Als mens ben je dan geneigd om dan een vorm te vinden, zo van: “Wow, dit moet door!”. Maar…wat gebeurt er eigenlijk als je het gewoon laat zijn? Vormloos, willoos, zonder doel? Dat heeft deze week mij geleerd: energie houden door te voelen en te ervaren. Zonder vorm, zonder manifestatie.

(Foto: Ann-Sophie Falter)