Kwetsbare superkracht

Afgelopen week was ik als keynotespeaker te gast om mijn keynote talk te doen voor de bezoekers van het LKCA congres Next Stop (https://www.lkca.nl/overzicht-agenda/next-stop-onbeperkt-kunst-en-cultuur). Mijn thema was die dag ‘Wat is normaal?’.

In de zaal mensen die werken in de (kunst) educatie met als focus mensen met een beperking; een prachtig publiek waarbij ik me zeer welkom voelde met mijn verhaal en muziek.

Na afloop werd ik uitgenodigd door de dagvoorzitster Wendelien Wouters om door te praten met een kleine groep bezoekers, samen met de muziekgroep met mensen met een beperking; de Bridge uit Rotterdam. Supermensen Ruud, Anne en Karin en de toneelgroep theater Eenhoorn met Sanne, Anke en Rosanne. Mensen met een beperking… zo vrij, zo echt en zo ongelooflijk krachtig. Met een passie en een drive die me zo raakten! Ineens realiseerde ik me dat mijn motto ‘a little less gives you a lot extra’ zo van toepassing was voor alle mensen met een beperking, die met veerkracht het talent laten zien dat ieder mens heeft. Ook realiseerde ik me dat dat ‘a little less’ er ook voor zorgt dat je eerder weerbaar bent, en dat je kwetsbaarheid, je gevoel, je samenwerking, je passie en nog veel puur menselijke waarden veel sneller ontwikkeld zijn. En daarmee een voorbeeld zijn voor mensen als het gaat over zingeving, empathie, samenwerking, kwaliteit van leven en een bijdrage leveren. Zij leven het voor.

Dus kun jij langs deze beperking heenkijken en hun echte kracht zien? Laten we er een community van bouwen. Nee, misschien wel een leger! Zet ze op een podium, het podium van Nederland, want deze mensen verstaan de levenskunst als geen ander! De levenskunst die je als je goed om je heenkijkt in de realiteit en online mensen vandaag de dag echt niet beheersen.

Sanne, syndroom van Down, zegt het: “Ik ben normaal en ik heb een beperking. Mijn broertje is gewoon”. De woorden spuwen bijna uit haar mond als ze spreekt over wat een podium met haar doet. Een veilige plek waar ze zichzelf kan zijn, ze zich gezien voelt zonder aanname. Sanne is niet normaal. Sanne is zichzelf. Sanne is liefde. Dank je wel Sanne.

Daarna loop ik naar de trein om naar Rotterdam te gaan. Naast me in de coupe zitten 3 kantoormannen met hun armen over elkaar te zeuren over alles wat speelt bij hun bedrijf. Elkaar afzeikend. Liefdeloos..

Wie heeft er nou eigenlijk een beperking? vraag ik me hier stilzwijgend af…