Ik raak – Andre Heuvelman

Weet je wat het bijzondere is van deze 2 woorden? Dat ze zowel een actie als een reactie als betekenis herbergen. Zowel een intentie als een feit. Dat is eigenlijk wat me het meeste intrigeert in die 2 woorden. De circulariteit. Ik raak.

Ja, ik raak met mijn wezen. Mijn zijn. Mijn trompet, dat mijn wapen was waarachter ik me kon verschuilen, mezelf mee toonde en die me voorging in mijn leven. Die me tot nu toe een veilige plek verschafte via het podium om het zeker te kunnen weten… Ja! Ik raak.

Ik raak door het spelen vanuit mijn kwetsbare “ik”. Vanuit de (oude) pijn en verdriet en/of de vreugde en niet vanuit mijn kracht en ego. Die kwetsbare, met een beginnersmind gevulde Andre, die zonder aannames in het hier en nu probeert te leven raakt iets essentieels bij mensen. Mijn geluid dat direct zonder kloppen binnenkomt en daarmee de kwetsbare ziel beroert van de ander.

Niet dat het daar ophoudt…geenszins zelfs. Vanuit de circulaire gedachte dat de energie doorstroomt bij een ieder waardoor hij of zij zijn of haar eigen kracht, wezen en bijdrage aan het moment laat voelen. Sommigen noemen het helend, sommigen ontregelend.

Een goede vriendin vroeg me terecht ‘Wat doet dat met jouzelf?’. Een mooie vraag. Wat het voor mij lijkt te doen is dat de wetenschap dat ik altijd kan raken een vervulling is van mijn mens-zijn. Dat ik op die manier mijn bijdrage kan doen aan deze wereld. Het geeft me bestaansrecht van mijn energie als mens in dit leven. Dingen van vroeger, die als een tekortkoming voelden, zijn verworden tot een essentieel deel van mijn groei in dit leven. Die permissie en acceptatie. Wat vroeger werd gezien als aandacht vragen zie ik nu als contact maken. Communiceren als mens en bijdragen vanuit mijn talent.

Een tweede kans. Die rol en bijdrage kan ik waarmaken. Standbeeldwaardig te zijn. Zonder schaamte.