Ik hoef niet te weten dat ik raak

Hoe raak ik de ander? Geen idee. Hoe raak ik de ander? Het is een lastige vraag om te beantwoorden. Want heb je altijd door wanneer je de ander raakt?

Kun je überhaupt bepalen of en wanneer je de ander raakt? Heb je altijd door dat door jouw handelen iemand geraakt wordt? Wellicht als anderen dat laten merken op het moment dat ze je feedback geven of het openlijk laten zien. Maar die persoon achter in de zaal? Heb je in de gaten dat je hem/haar geraakt hebt?
Raken kent volgens mij twee kanten; positief en negatief. Bij het raken kun je iemand positief of negatief raken. De manier waarop iemand geraakt wordt zal van invloed zijn in weke mate het raken bij die persoon zichtbaar wordt. Per persoon zal het verschillen hoe en wanneer laten zien dat ze ergens door geraakt worden.

Want geraakt worden is een heftige emotie. Het is meer dan alleen maar luisteren of zien. Het is meer dan alleen maar ter kennis aannemen. Bij raken komt namelijk emotie kijken. Emotie die een indruk achterlaat en daarmee een toevoeging is op een simpele herinnering. Met die indruk van de emotie zal deze herinnering nog dieper in het geheugen wordt geëtst.

Maar is het eigenlijk wel belangrijk om te weten dat je de ander raakt? Wat is de toegevoegde waarde om dit te weten? Ga je je er anders door gedragen? Ga je sturen op dat wat de ander het meeste raakt? Als je weet hoe je iemand raakt, kun je daarvan gebruik maken. Je weet waar zijn emotie zit, waardoor je meer connectie kan maken. Iets wat de marketing- en reclamebranche maar al te goed weet.

De vraag is nu wat je met het raken wilt bereiken. Wil je jouw boodschap overbrengen, dan kan je hiervan heel goed gebruik maken. Maar het raken kan ook aanzetten tot actie. Op zo’n manier raken dat ander zich bijna verplicht voelt om actie te ondernemen. En daar kan wel een eng aspect om de hoek komen kijken. Een aspect dat in de geschiedenis soms tot donkere bladzijdes heeft geleid.

Ik hoop dat mensen met een open blik naar mij willen luisteren. Dat wat ik doe en zeg niet directief is. Dat mijn kennis, mijn inzichten, mijn gevoel, mijn beleving en mijn passie, mensen laat nadenken over wat het hun kan brengen. En als ze voor zichzelf de waarde daarvan inzien, daardoor misschien wel geraakt worden.

Persoonlijk vind ik het niet belangrijk om te weten of ik iemand raak. Ik vind het belangrijker om te weten dat ik trouw ben aan mezelf. Trouw zijn aan mezelf betekent dat ik probeer anderen te helpen, te coachen, uit te dagen om het beste van zichzelf te laten zien. Allemaal vanuit een positieve benadering.

En misschien raak ik daarmee wel iemand. Ik hoef het niet te weten, maar het stemt mij vrolijk dat ik wellicht met mijn handelen iets positiefs teweeg zou kunnen brengen.

Anoniem ingezonden