Groeipijn

En dan zit je daar op een dinsdagavond met een glaasje wijn voor je neus in je plaatselijke stamkroeg. Ineens realiseer ik me dat ik hier zit bij te tanken. Niet zo zeer alcohol, maar vooral even tijd voor mezelf. OK, er is al meer focus in mijn leven vol met gezin, het Rotterdams Philharmonisch, Codarts conservatorium, Nederlands Blazers Ensemble, spreekbeurten bij corporates, grote events, Dreamtable project, U&i musicbox, weR beweging Rotterdam, cd-projecten, Nachtgeluiden, Spacemastersilence… Zucht.. Maar waar is de tijd? Tijd voor verdieping, voor inhoud, maar vooral om zelf te groeien. En te leren, want dat is wat mij drijft, ik wil blijven groeien en leren. Daar, zittend aan de tafel bij Zeldzaam Brasserie in Veenendaal, overviel me de gedachte dat het echt tijd werd om ruimte te maken. Maar waar? Intuïtief besloot ik dat het de Blazers moesten worden. Gewoon stoppen. Niet een beetje, maar echt knippen. Ik stuurde een mail naar Niek en Bart waarin ik mijn afscheid aankondigde.

De volgende ochtend werd ik wakker en dacht even: ‘wat doe ik mezelf aan?’. Even voelde ik de pijn, want stoppen bij de leukste en meest uitdagende muziekclub in Nederland doet pijn. Intens pijn. In de middag had ik een inzicht. Ik was het laatste jaar al niet alle projecten bij het NBE beschikbaar vanwege mijn werk bij het Rotterdams Philharmonisch en ik voelde zo duidelijk voor het eerst dat de keren dat ik dan wel bij het NBE was, ik me schuldig voelde voor de momenten dat ik er niet was. ‘Dat heb ik thuis ook!’, realiseerde ik me. Wat een inzicht! Je leert dus mooie dingen als je stopt op plekken die het meest zeer doen.

Nu, een kleine maand verder, gebeurde het volgende. In de ruimte die ik nu heb manifesteerde zich iets anders. Dag in dag uit van hot naar her rennen is ook verslavend. Voor je het weet, gebruik je de vrijgekomen tijd om gas te geven op de verdieping en ontwikkeling van andere dingen. Dat niet doen voelt onwennig, bijna alsof ik moet afkicken. Niet van het gevoel dat ik iets mis, maar dat ik me verantwoordelijk voel ergens te moeten zijn als ik gewoon even niks heb. Vrijheid voor mezelf! En zo kwam inzicht nummer twee: niet in de manifestatie schieten, maar dingen gaan doen die ik altijd roep. Met vrienden eens een paar dagen op stap, een dagje winkelen met mijn oudste dochter, eens even alleen naar ons vakantiehuisje in Friesland. Daar ligt de opdracht in plaats van de actie. Daar dient de schat der verdieping en lering zich aan. Het proces vertrouwen. Groeien in pijn. Ik houd jullie op de hoogte.

Ter illustratie een linkje van een improvisatie die ik een aantal jaren geleden opnam: Painful playing.

Fijne dag!