“Feel the fear and do it anyway”

Of ik wilde schrijven over hoe ik mensen raak. Dat voelt onwennig. Een beetje arrogant zelfs. Het is on-Nederlands om dat over jezelf te zeggen, dat je mensen raakt. Want ik bepaal niet of ik mensen raak, zij bepalen zelf of ze geraakt worden. Feel the fear.Maar ik weet wel hoe het komt dat mensen zich door mij geraakt voelen.

Op social media zie ik regelmatig dat de een nog harder dan de ander roept om zijn/haar fantastische leven te laten zien. Vrijwel alleen leuke dingen worden gedeeld. Maar meer en meer mensen gaan inmiddels voor authenticiteit en echtheid. Ze zijn moe van jubel- en succesverhalen. Het echte leven is niet alleen maar leuk, groots of meeslepend. Het gaat juist om de kleine dingen. Echte dingen, die moeilijk te vangen zijn in 140 Twitter-tekens. De ontroering als een kind je een briefje geeft met “ik find jou errug lief”. De kippenvel op je lijf bij een prachtig stuk muziek. Een lief appje van een vriendin. Dat is wat je raakt, dat is wat echt iets met je doet.

Ik raak met woorden. Met woorden schilder ik verhalen die mensen recht in het hart raken. Toen ik vorig jaar bijvoorbeeld een blog schreef over het overlijden van mijn zwager Stephan en betekenisvol ondernemen. Of over hoe ik in mijn bestaan als zzp’er niet zonder mijn thuisfront en supporters kan. Of hoe ik schrijf voor mijn klanten, hoe ze een verschil maken, en welk probleem ze oplossen. Het is echt en oprecht. Zonder plastic marketingtermen of nep-succesverhalen.

Toen mijn zus vorig jaar na het overlijden van mijn zwager achterbleef met zijn zakelijke schulden, heb ik brieven geschreven aan iedere schuldeiser. In iedere brief nam ik de lezer mee om de mens achter de ondernemer Stephan te laten zien. De woorden kwamen uit het diepst van mijn ziel, uit mijn verdriet en onmacht, uit de hoop dat er toch nog iets goeds kon gebeuren voor mijn zus. Schuldeisers werden geraakt door Stephan’s verhaal, werden van “schuldeiser” ineens mens en gingen akkoord met betalingsregelingen. Sommige schuldeisers scholden zelfs de totale schuld kwijt. Ik stond versteld van de reacties. Ik voelde aan alles dat ik die brieven moest schrijven. Voor mijn zus, voor Stephan, voor mezelf.

Voor mij is op die manier schrijven de basis van mijn bestaansrecht als mens. Dit is waarom ik hier ben. Ik kan een verschil maken in de wereld. Met mijn woorden, met mijn “zijn”. Dat is een talent dat ik moet en wil benutten, ook al vind ik het soms doodeng om mezelf zo te laten zien. Met woorden die zo diep uit mijn ziel komen voel ik me vrijwel naakt en heel kwetsbaar. In mijn woorden kan iedereen dat deel van mij zien dat ik zelf nog niet eens volledig heb omarmd. En ondanks dat ik rationeel heus wel weet dat het onmogelijk is om iedereen te pleasen, vind ik het toch heel prettig om de bevestiging te krijgen dat het goed is wat ik doe.

Dus onder het motto “Feel the fear and do it anyway” laat ik mijn woorden – soms schoorvoetend – vrij. Niet om bewust te raken, maar om mensen te verbinden. Uiteindelijk zijn we allemaal niet zo verschillend. We zijn allemaal echte mensen, met echte gevoelens en echte verlangens. En door woorden te geven aan alle facetten van dat mens-zijn mag ik een verschil in maken in dit leven. Dat is mijn podium, dat is mijn plek. Ik mag er zijn.

Nicoline Huizinga – PersonalEyes