Faalangst

Ik ben ermee opgegroeid op school, de lagere, middelbare en later toen ik trompettist wilde worden op het Conservatorium. Faalangst: de angst om te falen en niet te voldoen aan verwachtingen. Verwachtingen die vaak wat vaag waren omdat ze niet over mij als persoon gingen, maar over wat ik moest zijn en doen om succesvol te zijn en mijn geld te verdienen. Tenminste, dat was de mores… destijds.

Het heeft me altijd wat verwonderd, de combinatie van het maken van die prachtige muziek die je vol kan raken en de vorm van een concert zoals we allemaal kennen. Publiek daar, musici op een podium, sponsors in de loge. Ik ben nu al bijna 25 jaar verbonden als trompettist aan het Rotterdams Philharmonisch Orkest, sinds 1997 als solotrompettist en daarnaast hoofdvakdocent trompet Codarts (conservatorium) Rotterdam.

Er zijn stevige bezuinigingen geweest in de muziekwereld en het eind lijkt nog niet in zicht. Management moet meelopen aan de hand van de subsidiegevers en politiek. Dat lijkt een performance op zich. Doen we het wel zoals het moet? Wederom faalangst. Maar ons kleine land, dat ooit bekend stond als de meest ondernemende en handelende natie, is door al die structuren misschien niet faalangstig geworden, maar succesangstig.

Wat zou er gebeuren als er binnen een orkest ruimte zou zijn voor bijvoorbeeld ondernemerschap van de musici? We leven in een tijd dat een individu meer succes lijkt te hebben richting het publiek dan het product van het collectief. Zit daar niet de oorsprong van onze succesangst? Dat er misschien wel leiders zullen opstaan vanuit het collectief? In plaats van dat er leiders worden aangesteld om het collectief te structureren? En wat als er ruimtes worden geschapen op conservatoria waar talentvolle musici hun speelskills verrijken om via hun eigen persoonlijkheid te raken in plaats van ze alleen te conserveren voor de –voorheen– heilige weg richting het concertpodium?

Een interessante gedachte. En een ruimte dat het sorteert! Voor muziek. Die muziek dat het middel is om mensen te laten voelen. Voelen wat hun mogelijkheden en daarmee hun bijdrage kunnen zijn. Muziek in het hier en nu, het moment om mensen te raken. Niet straks. En daarmee eigendom creëren. Voor publiek en muzikanten. Dat zal ons leren en plezier geven. Dat leidt vast weer tot succes.