Binnen zonder kloppen

Ik weet het nog goed, bij mijn oma Heuvelman aan de Middelbuurtseweg in Veenendaal. Ze woonde bij het bedrijf (nieuwstaal- en oudijzer-bedrijf) waar haar zoons en dochters werkzaam waren. Ik kon altijd bij haar binnenlopen. Zonder kloppen. Ze had altijd wel een balletje gehakt of erwtensoep in de pan. Daar aan die keukentafel vonden gesprekken plaats in het volle contact, je praatte elkaar bij. Niet dat het erg diepgaand was, maar wel – net als de soep en de ballen – warm.

Ik ben opgegroeid met boerenverstand. Er werd pas iets gekocht als er geld was. De auto’s in het bedrijfswagenpark (allemaal Mercedessen) waren bijvoorbeeld niet all-risk verzekerd, maar met een eigen risico, waardoor er behalve voorzichtigheid door een ieder, ook een grote onderlinge verbondenheid was. Het was een mooie tijd… ik mis mijn grootouders.

Maar hoe zit het nu met het binnen zonder kloppen? Ik was laatst op het hoofdkantoor van TNT waar ik samen Joshua (hangspeler) door CEO Tex Gunning was uitgenodigd om tijdens de lunch een meditatief moment te verzorgen. Ik moest me melden bij Security om een pasje te krijgen, daarna moest ik de secretaresse bellen dat ik er was. Toen ik eenmaal na het kloppen binnen was, waren daar de mensen van het bedrijf die hun lunch gingen gebruiken. We startten met spelen, maar er was weinig aandacht. Uiteindelijk verzamelden zich een 15-tal mensen om ons heen waardoor er verbinding ontstond.

Eenmaal de poortjes weer uit, op weg naar huis, bedacht ik me iets. In hoeverre zijn Security, de poortjes en de procedures van invloed op al die mensen? Zij hebben toch ook een oma? Blijkbaar gebeurt er iets. Een masker? Een schild?

Even aannemend dat de poortjes er zijn om mensen zich veilig en vertrouwd te laten voelen, lijkt het tegenovergestelde praktijk. Ik heb me voorgenomen om de volgende keer als Tex me vraagt, ik voor de poortjes blijf. Dan mogen we vast bij iedereen binnenkomen zonder kloppen… Net als bij oma.