Ben jij wat je doet?

Als ik intakegesprekken voer ter voorbereiding op een keynotetalk met het organiserende team van een bedrijf of instelling, hoor ik vaak dezelfde dingen: de intrinsieke de motivatie van medewerkers moet omhoog, ze hebben inspiratie nodig, ze moeten even uit de dagelijkse sleur, we gaan naar zelfsturende teams of er is te weinig eigenaarschap.

Er is veel vraag naar inspirerende sprekers die vertellen over hun persoonlijke journey om radicaal iets anders te gaan doen door een inzicht, een heftige ervaring in hun leven of zelfs een burn-out of faillissement.

Ik hoor ook tot die groep sprekers, want ik vertel over hoe mijn handicap voor mij een geschenk werd in mijn persoonlijke ontwikkeling, mijn leven en mijn werk. Ik mag inmiddels mensen raken met mijn muziek en ze vertellen dat een beetje minder je veel meer kan geven. Daarbij besteed ik altijd aandacht aan de ruimte die jij hebt voor verandering en hoe dat voor te leven voor de mensen om je heen.

Na weer zo’n intakegesprek bedacht ik me dat het eigenlijk niet uitmaakt in welke context je ook kijkt: gedrag in organisaties, bedrijf, geloofsgemeenschap, huwelijk, sportvereniging, of vrijwilligerswerk is eigenlijk identiek. We zijn geworden wat we doen. Als ik de uitnodiging krijg ‘Vertel eens iets over jezelf’, kan mijn antwoord zijn: “Ik ben een trompettist”, maar daarmee ben ik mijn instrument, de trompet, geworden. Net als een manager, directeur, medewerker, echtgenoot, vader, etc.

Wat we niet meer zien, is dat het slechts een rol is die we vervullen: een van de vele rollen die we hebben in dit leven. In het tv-programma Beau en de Veteranen, waarin Beau van Erven Dorens op reis gaat met veteranen met PTSS, wordt dat met een oefening pijnlijk duidelijk. De militairen krijgen stellingen voorgelegd: ‘Jij bent marinier’, ‘Jij bent veteraan’, ‘Jij bent vader’, etc. Het antwoord wat ze daarop moeten oefenen is: ‘Nee, dat ben ik niet. Dat is slechts een rol die ik vervul’. Hoe nuttig zou het zijn als we dat allemaal eens zouden doen?

Want geldt dit niet voor ons allemaal? We denken dat we zijn wat we doen, we denken dat we onze verantwoordelijkheid of functie zijn. Maar het tegendeel is waar: je HEBT een rol, verantwoordelijkheid of een functie, je BENT dat niet.

Als we dat nu eens zouden omdraaien? Is dat niet de toverformule waardoor we weer vitale organisaties, huwelijken, kerkgenootschappen, en communities krijgen? Wat nou als we eens gaan doen wat we ten diepste zijn?

Wie wil je zijn in contact met de ander? En dan onze spreekwoordelijke ‘trompet’ daarvan in dienst stellen?

Durf jij daar eens tijdens een wandeling over na te denken. In stilte, of misschien met muziek. Kom je daar niet uit? Vraag dan eens feedback aan 7 mensen om je heen. Wie denk jij dat ik ben?

Een beetje minder doen zorgt voor bewust zijn.