De ogen van de ander

Wat mij altijd raakt in muziek is dat het je laat afdalen naar je eigen kern. Het kietelt je ziel en zet je stil. Een momentopname waarbij je bepaald wordt bij je eigen emoties. En dat met alle mensen in de zaal. Tegelijk. Een universele herkenning die zorgt voor een verbondenheid beyond reason.

‘Vertel wat jouw trompet is’ gaf Andr√© mee als handvat voor het schrijven van dit stuk. Daarom wil ik hier een bijzondere ontmoeting met je delen. Op mijn 18e heb ik namelijk mogen ervaren waardoor ik raak. Het was in hartje Parijs op een prachtige winterdag in december. Ik vierde het leven samen met vrienden toen er een oude, onbekende vrouw naar me toekwam. Licht gebukte gang, versleten hoofddoek, armoedige kleding en lubberende nylonkousen. “Merci pour votre sourire” zei ze tegen me. Vier kleine woorden waarmee ze mij bedankte voor mijn glimlach die ik haar een half uur daarvoor gegeven had. Ze bedankte me voor het ogenblik dat ik haar zag en zo haar plek in deze wereld erkende. Kon ik haar nu nog maar vertellen hoeveel impact haar reactie op mij heeft gehad.

Sindsdien besef ik dat mijn glimlach harten opent en mensen uitnodigt zichzelf te laten zien. Een simpel gebaar met enorme impact. De wederkerigheid van een glimlach is voor mij het geheim van raken; vol nieuwsgierigheid openstaan voor mensen. Waarbij ik me er keer op keer over verwonder wat ik hierbij allemaal ontvang en leer. Het gaat over kwetsbaar durven zijn en ruimte geven. Jezelf even parkeren om de ander te ontmoeten en je te laten inspireren door de enorme kracht die de ander bezit.

Ik ben op mijn best als ik een spiegel mag zijn. Als mijn glimlach iemand even optilt en uitnodigt het podium te betreden. Zakelijk help ik professionals, teams en organisaties om hun ‘corporate smile’ te vinden. Ik geef ruimte om gezamenlijk te zoeken naar kracht en trots. Om dat vervolgens te vertalen naar een sterke positionering en een waardevol merk met medewerkers, producten en diensten die het verschil maken. En dat is nodig om staande te blijven in de zee van geluid die we met elkaar dagelijks on- en offline produceren. Dat is nodig om eigen te zijn en mensen aan te trekken die zich bij jou ‘thuis voelen’. Hoe individualistisch we ons ook opstellen, ons ‘zijn’ wordt nog altijd mede bepaald door het zien van de ander. Net zoals ik met mijn glimlach alleen kan raken, als jij dat toelaat.

Rosemarie Konijnenburg

Het Rijk der Verbeelding

glimlach@hetrijkderverbeelding.nl

www.hetrijkderverbeelding.nl